To tylko ja.

AD/HD

2011-04-21T23:26:00.004+02:00

Ze zdziwieniem zobaczyłem datę ostatniego posta: ponad rok! Przerażające.

Brak postów nie oznaczał zupełnej posuchy w kwestii pisania, cośtam trafiło do szuflady, ale najwidoczniej nie chciało się znaleźć w internecie.

W końcu jednak napisałem coś, co chodziło mi po głowie od pewnego czasu, a piosenka Unkle - The Answer zainspirowała mnie do przelania się na papier.

AD/HD

Czasem patrząc przez ramię
Widzę dni zmarnowane
Wyrzucone na zawsze
Upadają w otchłanie

bo przecież

Po drugiej stronie miasta
Wioski, ulicy, planety
Pogoda jest jeszcze lepsza
I jeszcze szersze uśmiechy

Tam czeka głośna muzyka
Piękne dziewczyny, koledzy
Czysta woda w jeziorach
Niecierpliwa przygoda

Autostrady otwarte
I zielone polany
Noce ciepłe i jasne
I ból głowy nad ranem

a ja

Nie mogę przestać tańczyć
Nie mogę przestać śpiewać
Tak długo, jak w moich żyłach
Płynie czysta energia

Orły

2010-04-10T22:23:00.003+02:00

Ktoś dodał mi komentarz do poprzedniego posta. To przypomniało mi, że:
1) mam bloga
2) mam co publikować :P

Dziś będzie wiersz, który liczy sobie z pół roku, ale dopiero teraz sprowokowano mnie do publikacji :P

Orły

Blask dziobów, cień skrzydeł
Szpony nienawistne
Źrenice złowrogie
Straszliwe i bystre

Widzą ruch najmniejszy
Z pozycji najlepszych
Orły legendarne
Drapieżcy powietrzni

Rozbiorą na części
Dorwaną ofiarę
Trzęsą się ze strachu
Szczury i szakale

Rozbiją pięściami
Skują kajdanami
Posadzą na lata
Dusze za kratami

Syny z prawych matek
Z ojców doborowych
Orły, dzieci Prawa
Pięść Sprawiedliwości.

P.S. W tym dniu, w którym zadrwiła z nas historia, składam hołd zmarłym w dzisiejszej katastrofie. Niech spoczywają w pokoju.

Święci

2010-01-21T22:48:00.001+01:00

Święci

Nie opiszesz tego
Na kartce papieru
Legendarnych wpadek
Kilogramów śmiechu
Wiader pełnych stresu
Utraconych zębów
Imprez z przyjaciółmi
Bójek i ekscesów
Piłeś, popalałeś
Nogi za pas brałeś
Co wziąłeś, to twoje
Słuchaj więc co powiem

Przebyliśmy drogę
Przez piaski i błota
Z dywanu na podłogę
Spadaliśmy potem.
Przygód nie opłacisz
Pieniędzmi czy złotem
Święci kiedyś wrócą
Czekaj na ten moment.

Wkładaliśmy głowy
Tam, gdzie dziś ojcowie
Nasi by się bali
Włożyć choćby dłonie
Ale krew ta sama
Oni pamiętają
Że o to w tym chodzi,
By nie brać, co dają
Ale to, co marzeń
Dusza Twa wciąż pełna
Pragnie wpisać w księgi
O młodości wdziękach.

Przemierzaj więc drogi
Przez piaski i błota
Nie bój się upadać
I powstawać z kolan
A potem opowiedz
O swoich przygodach
Całej reszcie świętych
Gdy przyjdzie ich pora.

Nowa szata...i...

2009-09-22T02:04:00.002+02:00

Jak widać są zmiany. Wymuszone, bo - nie wiedzieć czemu - rozwalił mi się szablon. Mówi się trudno. Ten mnie nie zachwyca, ale na tę chwilę może być.

Dawno nie pisałem. Ogólnie rzecz biorąc tendencja jest taka, że waży się sporo ważnych spraw i może być rewelacyjnie, ale też tragicznie. Pożyjemy, zobaczymy.

Tymczasem...

Niewiarygodne

To niewiarygodne, jak wieczorna rosa
Schładza rozpalone, bursztynowe pola
I okrywa płaszczem jasna noc gwiaździsta
Gdy dłonie ogrzewam przy cieple ogniska

A gdy potem stąpam po opadłych liściach
Obserwując świat w kolorowych iskrach
Jestem jego częścią, jedną z barw jesieni
Wiatrem rozbieganym po zmokniętej ziemi

I znowu zaskrzypi mi śnieg pod nogami
I ludzie ukryją ciała pod kurtkami
Dachy się ustroją w soplach niczym w igłach
A ja z szyb zdrapywał będę malowidła

Rozpalę parę świec, przeciągnę się leniwie
Zmarznięte Twe policzki kocami okryję
Wspomnę lato, jesień, poczekam na wiosnę
I powiem z uśmiechem: to niewiarygodne!

Navigare necessese est

2009-04-14T14:43:00.002+02:00

Zaginiony, wakacyjny.

Navigare necessese est

W dużej części składamy się z wody
I pod tym względem jesteśmy jak ona
Że ciągła płynność jest nam przeznaczona
Podróż bezustanna, ucieczki i powroty

Jesteś jako okręt, Ty sam jego sterem
Zdecyduj - Bóg czy diabeł Twoim przyjacielem
Raz zmoczą Cię deszcze, a raz słońce spali
Jutro znowu przyjdzie Ci zniknąć w oddali

Lecz nigdy nie próbuj podnosić kotwicy
Jeśli nie masz serca podobnego lwicy
By stawić czoła sztormom, pirackiej banderze
I w chwilach zwątpienia umieć wytrwać w wierze

Płyń więc tak okręt, tak jak morska woda
Podróże to część Twego przeznaczenia
Bliskim nie mów 'żegnaj', lecz 'do zobaczenia'
Po burzy zawsze poprawia się pogoda.

Blask

2009-03-31T21:29:00.001+02:00

Blask

Oddaję siebie
W Twoje szaleństwo
W Twoje przekleństwo
Błogosławieństwo

Uciekam w Ciebie
Przed sobą samym
Przez światem całym
Losem nieznanym

I niech w nas tańczą
Mgieł konstelacje
Kosmiczne pyły
Księżyce planet

Niech Twoje ciało
W noc oplecione
Nagie cudownie
Współgra z kosmosem

Niech wtedy wszystkie
Duchy wszechświata
Zalśnią nad nami
Słońcotopazy

Oddam im cząstkę
Naszej radości
By jej starczyło
Na gwiazd miliony.

Dla Ewy :)

Kamień

2009-02-28T00:22:00.002+01:00

Kamień

Zbierz się w grupę
Uczep się ogona suki
Lub w wężowej grdyce utkwij
Albo pod niedźwiedzim strupem

I zapoluj na zająca
Ganiaj, pluj, uderzaj, kąsaj
Czekaj na przychylne słowo
Może rzucą jakiś ochłap

Nim nasycisz swe pragnienie
Przeżuj dobrze, bo ci w gardle
Kawał mięsa utkwi nagle
Jak palący kwas – sumienie

Kiedy kamień będziesz rzucać
Schowaj łeb między ramiona
Drugiej szansy nie dostaniesz,
Tłumom zdarza się pudłować.

Zima

2008-11-25T20:53:00.002+01:00

Ziemia pokryta szronem, śnieg zalegający na sosnach, mroźny, wieczorny wiatr...ta pora roku ma swój klimat.

Zima

Gdy burzowe lato i liściastą jesień
Zastąpiła zima i pokryła lodem
Puszcze, stepy, knieje, ziemię oraz wodę
Starodawne duchy zbudziły się w lesie

Wśród bezdrożnych głębin od wieków krążące
Te same, co niegdyś zwodziły ojców Słowian
By potem zatapiać ich ciała w jeziorach
I wracać do schronień, kryjąc się przed słońcem

Usłyszeć o nich możesz podczas polowania
Gdy przy ogniu będziesz ogrzewać swe dłonie
Pożywiać się, pić i karmić głodne konie
Najstarsi spośród łowców rozpoczną bajania

O czasach najdawniejszych, rzymskich i germańskich
Gdy promień księżyca odbity od śniegu
Świecił na ostrzach mieczy i oszczepów
Nie daj wtedy zasnąć Twojej wyobraźni.

Urodziny

2008-11-11T23:23:00.003+01:00

Ha! Jak się okazuje, mój blog kończy dzisiaj dwa lata. Moim zdaniem całkiem niezłe lata mojego życia. Dużo, a nawet bardzo dużo się zmieniło w nim od tamtego czasu. Szczęśliwie bardziej na lepsze niż na gorsze. Cóż, raz na wozie, raz pod wozem, jak to się mówi...ale wydaje mi się, że podążam słuszną drogą. Najważniejsze to z niej nie zboczyć.

W kwestii samego bloga to cóż, zatraciłem trochę regularność pisania ostatnio, ale tak czy inaczej jestem z moich wypocin znacznie bardziej zadowolony niż wtedy, gdy zaczynałem zabawę ze słowem. Swoich utworów oceniał nie będę, ale mogę z dumą powiedzieć, że obecnie całkiem skutecznie udaje mi się przelać na papier (bądź, hm, monitor) swoje myśli. I same myśli stały się chyba jakieś takie sensowniejsze niż kiedyś.

Tak czy inaczej zapraszam do odwiedzin, czytania, komentowania.
Pozdrawiam!

19

2008-10-28T11:47:00.001+01:00

Jak w labiryncie kręte korytarze
Spacer ogrodami życia
Jak klatki filmu - migające twarze
Przeważnie wrogie, czasami przyjazne

Obrazy to rozmyte i tak niewyraźne
Kronika moich 19 lat
Pisana w mojej głowie co dnia
Gdy idę przed siebie obserwując świat

Kochając i wierząc tak jak każdy z nas
Kiedy trzeba chwytając się brzytew
Poszukując siebie wśród tłumów i mas
Nie wiem, skąd się wziąłem, nie wiem, dokąd idę.

19 porąbanych lat
Raz na wozie, a raz pod kołami
Gdzie się dzisiaj znajdę, nie wiem jeszcze sam
Szukaj mnie w którymś z korytarzy.

Panoptykon

2008-09-18T02:29:00.003+02:00

Mam trochę nowego materiału, mniej lub bardziej życiowego i codziennego. Dziś będzie ten trudniejszy, klimatyczny, wieloznaczny. A co, wolnoć Tomku w swoim domku :)

Panoptykon

Noce od dni się nie różnią
Ma rzeczywistość tonie
Między materią a próżnią
Utknąłem w panoptykonie

Oto uczyniliśmy

Świat zwęził się niewidocznie
Lecz pośród armii oczu
Widzących tak jak wyrocznie
Skupionych na każdym mym kroku

Ja sam też mogłem dostrzec
Za kotarą obłudy
Przeciętej mym wzrokiem jak ostrzem
Tych kilka istotnych różnic

Za nami, jak drzwi wymiarów
Pozamykano bariery
Więzienia czasu, bezmiaru
I tej fizycznej sfery

Puszczają nas jak zwierzęta
Niczym na wybieg, na błonie
Wieczna, potworna męka
Życie w panoptykonie

Ogrody światła

2008-07-20T22:03:00.003+02:00

Dawno nic tu nie pisałem.

Fakt faktem mam sporo napisanych wierszy, ale przeważnie na kartkach, nie chce mi się ich przepisywać i giną gdzieś w mroku dziejów. Tak czy inaczej jak poznajduję, to pozamieszczam.

a dziś...

Coś w rodzaju ilustracji słownej do utworu Red Sparrowes - "Alone and unaware, the image was transformed in front of our eyes". Zaprawdę niesamowity utwór. Fascynacja Isis też maczała w tym palce ;)

OGRODY ŚWIATŁA

W ogrodach światła, w jeziorze blasku

Gdzie nic się nie kończy i nic nie zaczyna

Gdzie nie usłyszysz ni śmiechu, ni wrzasku

Gdzie jednakowe są lato i zima

My, nieuważni, sami, opuszczeni

Gdy świt rozerwał nieboskłon na strzępy

Dostrzegliśmy daleko w przestrzeni

Gdzieś wśród chmur zieleni, gdzie prastare dęby

zmianę

Jak mur runęły astralne struktury

Drzewa zawyły boleśnie, lecz z gracją

Człowiek w wyniku transformacji skóry

Stał się wróblem, wilkiem i akacją

W molowej tonacji śpiewał chór rozpaczy

Śmiech destrukcji utonął wśród wrzasku.

Ptaki zaśpiewały na ośnieżonej ziemi

Zniknęły gdzieś drzewa, zamarzł akwen blasku.

Głębiej

2008-04-13T12:53:00.003+02:00

GŁĘBIEJ

Głębiej, głębiej, aż do trzewi

Aż do żył, do komór serca

W krew i w nerwy i pod skórę

W każdy element człowieka

Przeszyć elektrycznym bólem

Zasiać ziarno zapomnienia

Wsadzić krzewy uległości

Wielką jodłę posłuszeństwa

Niewolnika się nie szkoli

Jego trzeba wyhodować

Pozbawić go siły woli

Zostawić mu puste słowa

I zarodek, mięsny robak

Zakorzenić w jego ciele

Niechaj myśli, że to piekło

Może być prawdziwym szczęściem

Ten pasożyt, ludzka glista

Nim pochłonie krew, organy

Musi kiedyś się zatrzymać

Bo jednego nie je – prawdy...

Karawana

2008-03-31T20:50:00.005+02:00

Karawana

Psy na wzgórzach wyją znowu.
Nikt nie zaśnie dziś w spokoju
Saturn wolno schodzi w dół
Trzyma w szponach los konwoju

Groźne piękno gwiezdnej zorzy,
Ognia żar - mówią dobranoc
Warta wśród gasnących ognisk
Chłodna rosa budzi rano

Nie lekceważ tej pustyni.
To jest ziemia tych, co byli
Nim nadeszli Beduini
Zanim Allah został bogiem

Kogo dzisiaj noc zabierze?
Saturn ostrzy sobie zęby
On był tu przed Gilgameszem
Jutro paść się będą sępy

Drżyj, niewierny, nie znasz bowiem
Swego dnia i swej godziny
Karawana dalej pójdzie
Ty zostaniesz na pustyni.

Upadek Wieży

2008-03-10T23:42:00.004+01:00

UPADEK WIEŻY

W chwili, gdy Wieża dosięgnęła nieba
Zaczęto świętować na najwyższych piętrach
Chwaląc swą potęgę, dumni panowie
Pili z Architektem - najważniejszym gościem

Jego przyjście przelało czarę goryczy
Wieża się rozpadła z nieznanych im przyczyn
A my, jej budowniczy, wciąż oszukiwani
Zaczęliśmy mówić różnymi językami

Runęła Wieża z betonowych cegieł
Gdy wszedł na jej szczyt wysłannik z dna piekieł...

W gruzach Wieży dokonał się holokaust
Władców kuli ziemskiej, panów wielkich mocarstw
Jak wzorzec z Biblii, z Sumeru ziggurat
Upadła budowla, co miała szczyt w chmurach

I kiedy świat zmienił swe dawne oblicze
Pojąłem, dlaczego nieludzki Architekt
Miał język niczym żmija - rozwidolny
A zamiast dłoni - zakrzywione szpony...

Runęła Wieża z betonowych cegieł
Gdy wszedł na jej szczyt wysłannik z dna piekieł...

Konstrukcja światła

2008-02-14T01:44:00.003+01:00

W hołdzie King Crimson! Robert Fripp NIE UMRZE!

KONSTRUKCJA ŚWIATŁA

ból - gniew - radość - śpiew
chłód - mróz - upał - deszcz

na potęgę mą i krew
czym jest życie, a czym śmierć?
serce skute w męską pięść
instynkt - puls, natury zew

jako bestia, jako lew
jestem ryk i jestem śpiew
jestem szczur i stado mew
jestem ryba i pies też

jestem drzewo oraz perz
jestem pokrzywa i krzak
jestem wszystko, jestem brak
jestem z mroku nietoperz

piach - woda - wiatr - krew
duch - ziema - cisza - śpiew

piach - woda - wiatr - krew
duch -ziemia - cisza - śpiew

patrzeć w lustro - nie dość jest
spojrzeć w siebie - to też nie
łaskę Boską poznać - lecz
jak osiągnąć taki cel?

gdyby móc popatrzeć wstecz
widzieć Ziemi pierwszy dech
i zobaczyć kosmos jak
budzi się pierwszego dnia

ból - wiedza - pustka - ja
oko - kształt - ślepota - fakt

ból - wiedza - pustka - ja
oko - kształt - ślepota - fakt

powiedz mi skąd jestem ja
jak jest zbudowany świat
dokąd lecą cząstki światła
powiedz, z czego ono jest?

powiedz mi skąd jestem ja
jak jest zbudowany świat
dokąd lecą cząstki światła
powiedz, z czego ono jest?

powiedz, że nie umarł Bóg
bo gdzie ja odnajdę sens
czyich szykać będę stóp
gdy nadejdzie życia kres?

gdy nadejdzie życia kres,
gdy nadejdzie życia kres...

---

2008-02-07T20:14:00.001+01:00

Jako, że ostatnimi czasy prawie nic nie było, to trzeba te braki trochę uzupełnić. Nic ciekawego teraz nie napisałem, więc będzie kilka starszych rzeczy, które musiały odleżeć swoje.

Uśmiech idiotyczny

Ile sił i nerwów poszło na marne...
Był czas na upadek i niezdecydowanie
Śpij dobrze tej nocy, gdy niebo jest czarne
Zaśnij z wiarą we mnie i z moim zaufaniem

Czy gotów jestem być wybrańcem nieba?
Na razie muszę na ziemię zejść z drzewa.
Pozbyłem się demonów i mojej choroby
Jestem dziś szczęśliwy, jestem dzisiaj zdrowy!

Niczego nie żałuję – przeszłości nie pamiętam
Żyję dniem dzisiejszym, przed ‘wczoraj’ nie klękam
Zmarnowałem wiele godzin na puste przemyślenia
Dzisiaj nie mam sobie nic do powiedzenia.

Ja życie prowadzę nieszczególnie poważne
Tylko to, co teraz to jest dla mnie ważne
Ja drapię się po głowie, gdy mój los się waży
Idiotyczny uśmiech na mej twarzy...

***

Znowu diabeł szepcze różne rzeczy do ucha
Co tym razem przywiodło do upadku ducha?
Gwiazdy zgasły, lecz kiedyś znowu się zapalą
Ból zniknie jak wspomnienie, a nadejdzie skrucha
Przyjdzie czas refleksji i to nie na starość
Odżyją kolory, gdy odejdzie szarość
To nie czas się martwić – szczęście swe odszukasz
Powiedz swemu sercu, by już nie płakało.

Desiderium

2008-02-05T19:30:00.002+01:00

DESIDERIUM

potrzebuję tego tak jak pożywienia
jestem z wody, kości, pragnień i sumienia
jestem z rymów, słowa i pustki powietrza
dzikość mojej duszy przeszywa mnie od wnętrza

potrzebuję tego jak Twej obecności
jestem z bólu, mrozu, ciepła i miłości
jestem z wzroku, węchu, słuchu i dotyku
nie pragnę niczego tak jak Twego krzyku

potrzebuję tego jak Twej akceptacji
spokoju Twoich ramion w obliczu frustracji
jestem z Twego snu, jestem z Twego cienia
jestem sługą lodu i bestią z płomienia

potrzebuję Cię w każdej formie istnienia
na każdym etapie mojego wygłodzenia
nie widzę w sobie zła, choć ponoć to pokusa
esencja człowieczeństwa daleka od Chrystusa

na odwrót

2007-11-26T23:24:00.000+01:00

Mam dobry okres w życiu, a to dzięki pewnej pani :) ale wiersze nie będą dziś zbyt wesołe. Pierwszy nie jest nowy, ale zarówno on, jak i ja musieliśmy dojrzeć do jego publikacji. Musiał się zdezaktualizować, a jednocześnie w pewnym sensie zaktualizować, tylko...w innej formie. Tak czy inaczej jest to ulubiony z moich wierszy.

Do napisania drugiego zbierałem się od dawna. Cóż, może to będzie przełamanie niemocy twórczej?

Pozdrawiam, Bax

OBAWA

Nie wypowiadaj słów. Twe myśli wzlatują w powietrze

Nie zamykaj oczu. Twój wzrok to poezja i przestrzeń

Opleć mój umysł w stan zagrożenia

Jakże pięknie jest bać się i pragnąć wciąż więcej

Wyruszam dzisiaj w podróż. Przede mną ocean

Będę widział twe oblicze w każdej morskiej fali

Kłuty od środka, nie zapomnę pamiętać

Choćby świat utonął, ja nie przestanę czekać

Jeżeli tylko wracając zobaczę cię na plaży

Jeżeli okręt mój nosić może Twoje imię

Jakże pięknie bać się o kolejną zimę

Jakże pięknie umierać z uśmiechem na twarzy

EPITAFIUM

Napełnijcie wódką kieliszki, panowie

Wypiję tu z wami za nasze zdrowie

I za tych, którzy odeszli przed laty

Lub zgoła niedawno przenieśli się w zaświaty

Jak myślicie, panowie, gdzie oni wędrują?

Na jakich płaszczyznach znajdują się ich dusze?

Czy pod okiem Boga spokój odnajdują

Czy mrok przemierzają jak bezdrożne głusze?

A my, przyjaciele, gdzie będziemy zmierzać

Gdy nadejdą dni Wielkiego Rozliczenia?

Czy uda nam się znaleźć wyjście z głębin cienia?

Teraz żyć nam trzeba, żyć nam teraz trzeba

Wypić dobrze zanim spisze się testament

Dziś udaję, że się cieszę, a już jutro zacznę lament.

2007-11-13T23:29:00.000+01:00

Im bliżej byliśmy granicy królestwa, tym bardziej zdawałem sobie sprawę z celu mojego powołania do tego zadania. Trakty stawały się mniej uczęszczane, teren bardziej pagórkowaty. Wiejskie domostwa pojawiały się sporadycznie, za to więcej było drzew. Bardzo dobrze mi znanych drzew. Wiedziałem co to oznacza – tułaczkę po bezdrożach, podróż przez totalnie obcy las.

O wielu rzeczach mogłem powiedzieć, że nie jestem w nich dobry. Właściwie o większości rzeczy mogłem tak powiedzieć. Ale, nie chwaląc się, moje umiejętności odnajdywania drogi i przeżycia w puszczy i na pustkowiu stały się nieprzeciętne, niemal nadludzkie. Lata, jakie spędziłem w drodze, w tym momencie procentowały.

Tak. Byłem w tym dobry. Dość dobry, by przeprowadzić Annę i jej dziecko przez tę pieprzoną puszczę. Dostarczyć ich tam, gdzie będą bezpieczni.

Zaczynałem rozumieć. Wszystko układało się w logiczną całość.

Poza Gregiem, który z wolna się rozpadał.

***

Dopiero teraz zaczynało do mnie docierać, że Greg już od naszego pierwszego po latach spotkania nie był sobą. Moja ciągła frustracja powodowała, że nie byłem w stanie dostrzec zachodzących w nim dziwnych przemian, postępujących bardzo powoli, lecz nieustannie. Teraz jednak te procesy się nasiliły i mag stawał się nie tyle niepoczytalny, ile psychicznie niesprawny. Jego umysł przechodził nadzwyczaj ciężką próbę, na którą absolutnie nie był przygotowany. Efekty tego były bardzo niepokojące.

Greg w ogóle przestał mnie zauważać. Nie rozmawiał ze mną, jeżeli pierwszy się do niego nie odezwałem. Nawet wtedy nie potrafił się skupić, zapominał, co mówiłem przed chwilą i, co gorsza, co on sam mówił. Miał dziwaczne przestoje myślowe; przez kilka minut prowadził ze mną żywą konwersację, po czym ni stąd ni zowąd popadał w głębokie zamyślenie. Od euforii przechodził do żalu, by po chwili wybuchnąć niczym nieuzasadnionym gniewem. Dawny, opanowany i niemal pozbawiony uczuć Greg umierał.

Najgorsze było to, że wykonywał czynności zupełnie niespodziewane i groźne. Potrafił znienacka zacząć krzyczeć na cały głos lub bawić się nożami i dość niebezpieczny sposób. Co chodziło mu po głowie – nie wiedziałem, ale miałem wrażenie, że mój przyjaciel dziecinnieje. Oczywiście, gdy pytałem go o te zachowania, nie pamiętał ich. Chwile normalności przeplatał chwilami głupoty, całkowicie mu obcej; sprawiało to wrażenie, jakby w jego umyśle zagnieździł się inny człowiek, momentami przejmujący kontrolę nad jego nim.

Cały swój czas w miarę normalnego funkcjonowania poświęcał na rozmowy z Anną, która traktowała go jak dziecko. Wtedy na czoło maga wstępował pot, oczy się zawężały w geście wysiłku umysłowego; z całej mocy poszukiwał sposobu znalezienia z nią kontaktu, zbliżenia się do niej. Nie potrafił pojąć, dlaczego on – samiec alfa, zdobywca kobiecych serc, nie może dotrzeć do tej prostej, ale jakże pięknej kobiety.

Prostej – a jednocześnie niezwykłej.

Pierwszą rzeczą, jaka rzucała się w oczy podczas patrzenia na nią, były jej oczy. Nie były podobne do błękitnych źrenic niewiast z północy; raczej podobne tym z zachodniej części świata, ale znacznie jaśniejsze. Ich brąz był czysty, przejrzysty, idealny. A z tych wielkich oczu patrzyła mądrość i nieograniczone niczym dobro i prostota. Nigdy nie było w nich nienawiści, gniewu, zazdrości. Ta para zawsze obdarzała rozmówcę spojrzeniem życzliwym i serdecznym. Cieszyła się najmniejszym drobiazgiem, smuciły ją cierpienia i ból.

Twarz Anny była okrągła i delikatna; jej łagodne i miękkie rysy sprawiały, że nie można było oderwać od niej oczu. Z tą twarzą kontrastował ubiór – zwykłe szaty wieśniaczki, pracującej na co dzień fizycznie, by dobrze opiekować się domostwem. Jej dłonie były, pomimo młodego wieku, wysuszone i zniszczone, a przy tym bardzo delikatne.

Nie miałem żadnego powodu, żeby dziwić się uczuciom Grega. Sam także kochałem tę dziewczynę, ale jak siostrę. Dla niego zaś stała się ona obsesją, celem życia. I jedną z przyczyn jego szaleństwa.

Ot tak

2007-09-29T09:26:00.000+02:00

Ot tak spróbuję się dziś uśmiechnąć

Może nauczę się dostrzegać piękno

Porzucę marzenia i zapomnę przeszłość

Coś się dla mnie skończy, a coś zacznie od nowa

Ot tak spróbuję mówić w prostych słowach

Stanę się rozsądny, od tak dla zasady

Może przebaczę Rosjanom Katyń

Niemców nie nabiję na pal za holokaust

Oczyszczę niebo z burzowych chmur

Sprawię, że wyjrzy zza nich słońce

Ot tak przemyślę wszystkie swoje wady

Nie pozwolę zrobić z siebie szmaty

Może wypiję jeszcze jedno piwo

Zakochaną dziewczynę uczynię szczęśliwą

Przecież mogę zatrzymać mój wewnętrzny rozkład

Ot tak mogę zburzyć każdy mur

Oczyścić niebo z burzowych chmur

Sprawić, że wyjrzy zza nich słońce.

Wyzwolenie

2007-09-10T23:02:00.000+02:00

Do sytuacji jest niełatwo słowa

Podobnie jak do ciała garnitur dopasować

Moja głowa która płonie, moje poparzone dłonie

Jedna utracona szansa i wstęp do historii nowej

Czy żyć dalej marzeniami, czy podążyć życia pędem?

Ta patowa sytuacja, w której każdy ruch jest błędem

Doprowadza mnie do szału, gdy na oczach ideału

Cały tonę w tej chorobie, cały tonę w tej chorobie...

Ref.:

Pragnę dziś uciec na słońce

Zniknąć gdzieś za horyzontem

By znaleźć tam drogę do wyzwolenia

Lub blask oczu wpatrzonych w transie zapomnienia

Nie chcę już dłużej być takim hipokrytą

Prawda czeka na to, aby być odkrytą

Stagnacja nic nie zmienia, ale do stracenia

Nazbyt mam wiele, by wypluć z siebie cały jad

Zerwanie łańcucha szalonych zależności

Wzajemnych pretensji i pseudo – miłości

Mieć może konsekwencje, których bardzo nie chcę

Czy mam prawo aby rujnować czyjś świat?

Nie znajdę rady w poezji i prozie

Nie znajdę ucieczki w dziełach, które tworzę

Czuję, że powoli staję się potworem

I tylko jedna ręka uratować mnie może...

Ref.:

Pragnę dziś uciec na słońce

Zniknąć gdzieś za horyzontem

By znaleźć tam drogę do wyzwolenia

Lub blask oczu wpatrzonych w transie zapomnienia

Pragnę dziś uciec z Tobą na słońce

Zniknąć gdzieś z Tobą za horyzontem

By znaleźć tam drogę do wyzwolenia

I blask Twoich oczu tak wolnych od cienia.

Wypędzeni

2007-09-08T21:27:00.001+02:00

Załamanie komunikacji pomiędzy sercami

Ogromny wyłom w obronnym murze

Księga z nieprzebaczonymi krzywdami

Element w naszej dzisiejszej naturze...

Tyle lat niewoli i końcowe wyzwolenie

Nienawiść podawana z ojca na syna

Każdego dnia jedno nowe roszczenie

I potworna wina, obrzydliwa wina

Winowajcy dawno gniją pod powierzchnią gleby

Nic nie jest w porządku – te rany się nie goją

Oczy widzące tylko własne potrzeby

Prawnicy, dyplomaci wciąż dwoją się i troją

Co za skurwysyństwo i cóż za bezczelność

Wasza potęga zbudowana jest na naszej krzywdzie

Na naszej ziemi nie stawajcie choćby piętą

Albo wskrzeście tych, których zabiliście

Won! Praw nie macie, skurwiele, choćby i do życia

Wypędzeni ignoranci! Mam dla was truciznę

Chodźcie, a wam dam ją do wypicia

Byście zobaczyli wyrytą na nas bliznę.

---

2007-08-22T23:52:00.000+02:00

tragiczny zastój w twórczości, jeżeli nawet coś płodzę, to nie nadaje się do publikacji. dlatego, by wypełnić przestrzeń, wstawiam 2 odrobinę starsze teksty.

Wiosna

Motyl siadł na mym ramieniu, dał mi dotknąć swoich skrzydeł

I odleciał. Biegłem, goniąc go po świecie

A gdy do mnie się odwrócił, nie był już tamtym motylem.

Pozwoliłem mu odlecieć.

A gdy w smutku pogrążony wróciłem do mego domu

Bardzo długo brałem leki i modliłem się o spokój

Aż pewnego dnia udało mi się pootwierać okna

I wiedziałem, że to stało się, bym sobą mógł pozostać.

I otarłem moje oczy i rozwarłem me ramiona

I uniosłem moje dłonie. Ból udało się pokonać

Uśmiechnąłem się do świata i do wszystkich kwiatów wiosny

I znów stałem się tym dzieckiem, które nie chce być dorosłym.

Teraz stoję sam na drodze, widzę nowe możliwości

Mam tobołek na ramieniu, a przede mną płynie rzeka

Na jej fali będę płynął aż do mej nieśmiertelności

Cały świat i me spełnienie gdzieś w oddali na mnie czeka.

Jak w górskim potoku jeden z kamieni

Albo z nieba spadająca gwiazda

Czymże jestem w stosunku do przestrzeni

Całego tego świata, który mnie otacza?

Jestem ziarnem piasku w stumilowej plaży

Jestem kroplą wody w torach oceanów

Jestem tym, który nie przestaje marzyć

Aby się uwolnić od wszelkich schematów

Aby podróżować po lądach i po czasach

Aby wiedzieć, umieć i nadal pamiętać

O tym, kim jestem i byłem od dziecka

Gdy samotnie biegałem po zielonych lasach

Siła daje wiarę, wiara daje siłę

By działać, by tworzyć i mieć odwagę kochać

I wciąż próbować mieć serce ze złota

I czas, by przy biednym stanąć choć na chwilę

Przez życie więc idę z wewnętrzną pokorą

Z respektem, ale z podniesioną głową

By zostawić po sobie jakikolwiek ślad

Że byłem i że znałem życia smak.

Jeszcze jeden czerwony koszmar

2007-06-23T00:49:00.000+02:00

Zostałem wrzucony do głębokiego snu

O przekrwionych oczach i krzykach do nieba

Czerwonego koszmaru o spadaniu ku dnu

I kaleczeniu serca na ciernistych krzewach

Błagam, archaniele, podaruj mi światło

W twojej czarnej aurze jest ciepłej i bezpiecznej

Przyciśnij mnie do piersi, ukryj mnie pod płachtą

Czy mam szansę uciec? – chyba niekoniecznie.

Gdy we własnym domu nie mam nic prócz strachu

Gdy powietrze jest gęste niczym od oparów

Gdy skryć nie mogę się nawet na dachu...

- ach, błagam, obudź mnie z tego koszmaru.

Spadłem na sam dół – niżej jest już piekło

I nijak się odbić, i zabić się nijak

Muszę jednak przeżyć – cóż, słowo się rzekło

Aniele, archaniele, pomóż mi w tych chwilach.

...

2007-05-27T23:32:00.000+02:00

Wybrane liryki od czasu ostatniego posta, pozostałe nie są raczej warte publikacji (lub jeszcze mniej warte publikacji od tych poniżej).

Skok z Wieży Babel

Wszedł więc na szczyt betonowej Wieży

W której ludzie mówili w tysiącu narzeczy

Gdzie nikt go zrozumieć nie chciał i nie umiał;

Usiadł i nad własnym życiem się zadumał.

Zdjął garnitur i buty, w których chodził

I pozostał nagi, tak jak się urodził

Zdjął z siebie maskę sztuczności i fałszu

I, nie patrząc w dół, uczynił krok na przód.

I lecąc zdał sobie sprawę z własnej samotności

I łzy popłynęły po jego policzkach

Ale wiedział, że warto było – dla wolności

Chociaż była to taka krótka chwila.

dopóki jeszcze w jakimś stopniu aktualne...

Niech pada

Niech pada i świat niechaj się zieleni

Niechże woda dotrze do samych korzeni

Wsiąknie aż do głębi, aż do wnętrza Ziemi

By przez ewolucję wiosnę w lato zmienić.

Niechże pada deszcz, niech pije Matka Ziemia

Niechże pada deszcz i zmyje wspomnienia

Niech zmyje ze mnie chwile, kiedy byłem szmatą

Boże, ześlij deszcz, a podziękuję za to.

Niech pada i zmyje to, co z Niej zostało

Bym uwolnił umysł i uwolnił ciało

Niech pada kiedy potem się odrodzę

A gdy będę umierał – niech pada najmocniej.

Bal u Karmazynowego Króla

2007-05-09T00:42:00.000+02:00

Król zaprosił na bal wszystkich władców świata

Przyszli uczesani i w eleganckich frakach

Rozmawiali o tym, czym jest dla nich władza

A Król patrzył, słuchał i z wolna się przechadzał

Usłyszał, że do rządów potrzebna jest siła

Że nie może być mowy o żadnych kompromisach

Że są lepsi i gorsi, silni oraz słabi

Oraz że czasami trzeba kogoś zabić

A on śmiał się i rozdawał heroinę

Każdemu proponował na noc dziewczynę

Głaskał po głowach i całował po rękach

I coraz silniej wciągał ich do piekła

A oni nie wiedzieli, że są w jego mocy

Bo niepostrzeżenie odebrał im oczy.

Psycho

2007-05-01T01:21:00.000+02:00

psycho monumental kościół w Brzózie

kościół z dachu GS'u ^^

psycho green Endrju

psycho rad fahren

Taaa...sobota była mocna ^^ zdjęcia są porozmazywane itd., ale kto by się tym przejmował. Najlepsze było wejście na dach GS'u i robienie z niego zdjęć kościołowi xD

Poza tym...

Jak się nazywa żydowski pies?
Gazor.

Czym się różni zapiekanka od Żyda?
Zapiekanka nie puka w szybkę, jak się ją podgrzewa w piekarniku.

Dlaczego wampiry najbardziej lubią żydowską krew?
Bo jest gazowana.

Dwóch żydowskich braci pokłóciło się. Nagle jeden wyjmuje mydełko Fa i chce rzucić drugiego. Ten na to:
- Ej! Dziadka w to nie mieszaj.

Jakie przewinienie pada najczęściej w meczach pomiędzy Niemcami a Żydami?
Spalony.

Czego Żyd nigdy nie powie w samochodzie?
Dodaj gazu.

Itd. ^^

P.S. Nie jestem antysemitą, absolutnie nic nie mam do Żydów, ale dowcipy o nich mnie śmieszą ;)

Ostatnia kropla

2007-04-23T23:48:00.001+02:00

Kiedy wylała się ostatnia kropla

Odgarnąłem włosy i podniosłem się z kolan

Wiedząc, że nie mogę liczyć na zmiany

Powstałem i szedłem jakbym był pijany.

Nic się nie stało – powtarzałem sobie

(Ten sam napis karzę wyryć na mym grobie)

momentami w to wierzę, lecz ciągle nie jestem

dokładnie taki sam, jaki byłem przedtem.

Życie płynie dalej, jak wszystko na tym świecie

Raz szybciej, raz wolniej, ale wciąż do przodu

Czas rany wyleczy, lecz daleko jeszcze

Na razie chcę się pozbyć uczucia zawodu.

Raz na wozie, raz pod wozem

2007-04-14T20:47:00.000+02:00

Na wstępie napiszę, że mam zły humor, spowodowany czymś, co nazwałbym czynnikiem standardowym( o tym <3 ), zmęczeniem i nieudanym generalnie dniem. Kiedy nie mam humoru, to mam skłonność do przesady, więc słowa, które teraz napiszę, mogą się stać bardzo szybko nieaktualne i nieadekwatne.
Może napiszę, że chciałbym podziękować pewnym panom za wsparcie, którego udzielali mi w trudnych chwilach. Nie jestem ekspresywny i nie okazuję wdzięczności jakoś bardzo rzewnie, ale wierzcie mi, że naprawdę bardzo mi pomogliście i zawsze możecie na mnie liczyć.
Jestem trochę przytłoczony tym, co się dzieje wokół mnie. Być może problemy rodzinne, które ciągną się za mną od dłuższego czasu się wyklarują, jednak nie wiem, ile jeszcze potrwa 'leczenie się' z 'choroby sercowej'. Ja naprawdę próbuję sobie z tym poradzić, ale to nie jest takie proste.
Oj nie.
Mam też serdecznie dość już pracy na stanowisku, które obejmuję. Niby nie jest to coś wielkiego, ale...męczy mnie to już. Ciągłe branie na siebie odpowiedzialności obciąża mnie psychicznie. Jeżeli kiedyś w pracy będzie tak samo, to nie wiem, jak ja dotrwam do emerytury. Nie chcę już więcej nikim rządzić. Ja chcę tylko zrobić coś dobrego dla ludzi i świata i być szczęśliwy. Czy to tak wiele?
Aczkolwiek wierzę w siebie i swoje możliwości. Wiem już, że mogę bardzo wiele. Wszystko zależy tylko od chęci. Ale w ludzi...wierzę coraz mniej. Niestety.
Ale życie ma też swoją jasną stronę, na którą zawsze trzeba patrzeć. Niedługo ognisko u Gaca. Poza tym im dłużej słucham nowej płyty Marillionu, tym bardziej mi się podoba :)

Nocą

2007-04-06T12:34:00.000+02:00

Gdy z góry spojrzał na mnie księżyc

Mgła oplątała mnie jak więzy

A z nieba zleciał meteoryt

I noc przybrała swój koloryt

Gwiazdy mówiły między sobą

Sowa hukała mi nad głową

A puszcza trzęsła się do taktu

Nadawanego przez podmuch wiatru

A Śmierć zaszeptała mi do ucha

Że nocy czasem warto słuchać

Bo wielogłosem opowiada

O tym co kryje się w mroku świata.

Z Tobą lub bez

2007-04-05T02:15:00.000+02:00

Tak oto leżę na dnie z twarzą w pyle

Kolejny raz, ale tym razem prawdziwie

Wylewam łez jezioro lub morze

- Tak dobrze Cię widzieć w doskonałym humorze!

Muszę się uśmiechać! Składam też życzenia

Wszystkiego najlepszego z okazji Odrodzenia!

Życzę szczerze. Lecz wcześniej przez oskrzela

Połknij trochę bólu, który mnie rozdziera.

Gdy przestaniesz się wreszcie znęcać nad mą głową

Zapomnę o Tobie i będę znów wolny

I będę mógł rozpocząć me życie na nowo

Czysty i rozsądny, szczęśliwy i spokojny.

Życie jest za krótkie, by opłakiwać klęski

Nie zmarnuję już ani chwili na wspomnienia

Wiem, że z tej batalii muszę wyjść zwycięski

Z Tobą, czy bez Ciebie? To już bez znaczenia.

Metanoia

2007-03-21T16:54:00.001+01:00

Przemierzając wielkie, bezludne przestrzenie

Pustynne obszary i jałowe ziemie

Gdzieś zagubiłem cel mojej podróży;

Poszukując utraconej drogi

O posłuszeństwo błagając swe nogi

Modliłem się o siłę, która mi posłuży.

Błądziłem, sam siebie wciąż pytając gdzie

Podążać mam, aby wyjść poza mgłę

Aż w końcu odnalazłem odpowiedź tak dziwną;

Ja – błazen i idiota, ślepe dziecko słońca

W końcu mogłem obudzić się do końca

I znowu stać się sobą, tak jak być powinno.

W radości odnalazłem sens mego istnienia

W świetle dojrzałem ucieczkę od cienia

Zapomniałem na zawsze o chwilach rozpaczy

I zacząłem żyć lepiej, szczęśliwiej...inaczej.

Kiedy, jak

2007-03-18T20:42:00.000+01:00

Drodzy przyjaciele, pytam was ponownie

Jak długo jeszcze będziecie przelewać bratnią krew?

Ile jeszcze wody musi upłynąć, nim zrozumiecie

Że wszyscy ludzie są tacy sami?

Moje zmęczone oczy i wszystkie przytłaczające mnie rzeczy

Mówią mi, że prędzej wybuchnie niebo

Niż odnajdziecie prawdę i miłość wzajemną.

A przecież nie ma innej drogi

Żeby połączyć wszystkie serca i dłonie;

Jak długo jeszcze będziecie uczyć dzieci

Że nie liczy się nikt inny poza wami?
Czy wszystko musi stanąć na głowie

Byście wreszcie przyswoili sobie

Że nie ma nic gorszego od nienawiści

Że w życiu liczą się nie tylko korzyści

Że człowiek poza ciałem – ma też duszę

Rozum, uczucia, nadzieję i marzenia

Których spełnienie każdemu się należy.

Kiedy opanujecie swe szalone umysły

I dostrzeżecie, że zwierzę w klatce też ma namiastkę człowieczeństwa?

Każdy pragnie wolności, każdy ptak chce rozkładać skrzydła

On, podobnie jak człowiek, ma prawo do życia

Każdy pragnie jaśminowej barwy słońca

Księżyca spływającego z nieba na ramiona

Powiewu wiatru wśród wiosennych drzew

Zapachu morskiej wody i okrzyku mew

Ośnieżonych sosen i zamarzniętych rzek

Bratniej duszy do słuchania i suszenia łez.

Niewolnik zwany Dreszcz

2007-03-14T01:44:00.000+01:00

Jestem niewolnikiem. Dreszcz to moje imię

Codziennie upadam przed Tobą na kolana

I wciąż czekając na nowe doznania

Zdezorientowany przełykam mą ślinę

Wybacz, że nie jestem taki jak ty

Nie odmienię siebie, choćbym padł na pysk

Może tysiąc identycznych dni

Pozwoli mi znowu mieć normalne sny

W pokoju pełnym ludzi niesie mnie muzyka

Przez chwilę jestem pod wpływem narkotyku

Na jakiś czas wstrzymuję się od krzyku

I wpadam w trans z którego nie może nic wynikać

Czerpię energię z Twojego spojrzenia

Na jedną chwilę mam namiastkę wolności

By po chwili dostrzec w całej rozciągłości

Że w mym niewolniczym życiu wciąż nic się nie zmienia

Wybacz, że nie jestem taki jak ty

Nie odmienię siebie, choćbym padł na pysk

Może tysiąc identycznych dni

Pozwoli mi znowu mieć normalne sny

Staind - Epiphany

2007-03-12T18:23:00.000+01:00

Staind's best song.

Your words they make just a whisper
Your face is so unclear
I try to pay attention
And the words just disappear
Cuz it's always raining in my head
Forget all the things i should have said
So i speak to you in riddles
Cuz my words get in my way
I smoke the whole thing to my head
And feel it wash away
Cuz i can't take anymore of this
I wanna come apart
And did myself a little hole
Inside your precious heart
Cuz it's always raining in my head
Forget all the things i should have said
I am nothing more than
A little boy inside
That cries out for intention
That i always try to hide
Cuz i talk to you like children
Though i don't know how i feel
But i know i'll do the right thing
If the right thing is in fear
Cuz its always raining in my head
Forget all the things i should have said

W drogę

2007-03-10T02:19:00.000+01:00

Czasu się nie cofa, oto rzecz wiadoma

Nie zamierzam i nie chcę niczego żałować

Zacząć raz jeszcze – to dla mnie żaden problem

Oddycham powietrzem – w płuca me przez głowę

Przez usta aż do trzewi by potwierdzić siebie

I czuję, odkrywam, sposoby widzę nowe.

Mam siły by przeżyć o wodzie i chlebie

Pistoletu nie mam, nie zachodzę drogi

Od tego by chodzić każdy ma swe nogi

Wolną wolę ma każdy nadaną od Boga

‘Róbta co chceta’ – nie wprost więc napiszę

Z uśmiechem spojrzę na wszystko z wysoka

Zarejestruję wszystko co usłyszę

Bo wiem, że zaczęła się nowa epoka.

Porcupine Tree - Pure Narcotic

2007-03-09T01:16:00.000+01:00

one of my favourite songs.by Steven Wilson.

You keep me waiting
You keep me alone in a room full of friends
You keep me hating
You keep me listening to the Bends

No amount of pointless days
Can make this go away

You have me on my knees
You have me listless and deranged
You have me in your pocket
You have me distant and estranged

No narcotics in my brain
Can make this go away

I'm sorry that, I'm sorry that I'm not like you
I worry that I don't act the way you'd like me to

You find me wanting
You find me bloodless but inspired
You find me out
You find me hallucinating fire

No narcotics in my brain
Can make this go away

Have we ever been here before?
Running headlong at the floor
Leave me dreaming on a railway track
Wrap me up and send me back

->

2007-03-06T23:26:00.000+01:00

Zeskrobałem się z ziemi, podniosłem i idę. Całkiem dobrze mi idzie. Zająłem się moją miłością, tzn. muzyką. Piszę nowy utwór pod tytułem 'Metanoia'. Być może w najbliższym czasie udostępnię jakieś próbki. Póki co mi się podoba, nawet bardzo :) przydałaby się gitara elektryczna...może ktoś ma niepotrzebne kilkaset złotych? xD

Wiosna!

2007-03-03T00:45:00.000+01:00

Oto zaczął się marzec. Zrobiło się ciepławo. Nawet słońce gdzieniegdzie przebłyśnie. Do wiosny kalendarzowej jeszcze trochę, ale zima się tak czy inaczej skończyła.
Wiosna.
Śnieg topnieje. Właściwie już stopniał. Spod śniegu wyłażą śmieci i psie kupy. Toteż trochę śmierdzi.
Słońce świeci. Ludzie łączą się w pary. Za 9 miesięcy urodzi się sporo dzieci. Możliwe, że anormalnych. Hihi.
Nadszedł czas wagarowania i picia win w miejscach niepublicznych. Nadszedł czas zejścia szkoły na drugi plan. Nadszedł czas grania w piłkę w każdej wolnej chwili. Jazdy na rowerze albo motorze.
Tak czy inaczej nadszedł czas ogólnej radości, miłości i seksizmu. Nawet komputery się cieszą. Będą miały mniej pracy.
A ja jak zwykle będę samotnie włóczył się jak cień. Nie z wyboru. Nie z konieczności. Z przeznaczenia. Któremu po raz kolejny nie potrafiłem sprostać.
Oto wyruszam więc w kolejną samotną podróż przez życie. Którąś z kolei. Trzeba odzyskać zerowy bilans. A potem wyjść na plus i znowu zacząć się uśmiechać. W końcu nie potrafię inaczej. Bądź co bądź nie jestem twardzielem pozbawionym uczuć.
No i mamy wiosnę. Nie?

Zmierzch Synów Babilonu

2007-02-25T00:46:00.000+01:00

Kimże jesteś by wolno ci było patrzeć na mnie z góry

I palcem mi wskazywać dokąd mam ja iść?

Uciekaj, szaleńcze, tam gdzie twoje miejsce
I zgnij na deszczu jak jesienny liść.

To ja, który staję przeciwko schematom

I mam czelność twierdzić, że nie jestem jak inni

Twierdzisz, że się mylę? To chodź i walcz za to

I padnij - i umrzyj, choćbyś był niewinny.

Jako wychodzę naprzeciw zbrodniarzom

By stawić czoła przegniłej korupcji

I otworzyć drzwi wszystkim tym, co marzą

I wyzwolić energię na drodze erupcji –

Samotnie czy wspólnie – nie ma to znaczenia

Kto ze mną – przyjaciel, kto przeciw jest wrogiem

Powołam do walki młodych ludzi z cienia

I uśpione siły postawię na nogi

Oto jak rodzi się nowa epoka – epoka ludzi gotowych do czynu

Ambitnych, niezależnych i o czystych dłoniach

Epoka zmierzchu Babilonu synów

I kapłanów zrodzonych z Pandemonium łona...

Staję więc gotowy, oczekując na sygnał

Toteż drżyjcie słudzy złotego szatana

Nadszedł okres czystek i tysięcy wygnań

Gdy dobro lśnić będzie jak blask Słońca z rana.

Marillion - Made Again

2007-02-18T23:38:00.000+01:00

I have been here many times before
In a life I used to live
But I have never seen these streets so fresh
Washed with morning rain
I have seen this face a thousand times
Every morning of my life
But I never saw these eyes so clear
Free of doubt and pain

Like the whole world has been made again

I have been here many times before
In a life I used to live...

And it's all because you made me see
What is false and what is true
Like the inside and the outside of me
Is being made again by you

And it's all because you made me see
What is false and what is true
Like the inside and the outside of me
Has been made again by you

Like a bright new morning
Like a bright new day
I woke up from a deep sleep
I woke up from a bad dream

To a brand new morning
To a brand new day
Like the whole world has been made again.

Valentine's day

2007-02-14T00:11:00.000+01:00

Ona mówi do mnie cicho
Gdy jesteśmy sami
Chowamy się przed światem
Za zamkniętymi drzwiami.

A wtedy liczy się tylko ona
A umysł mój kołysze się jak łódź na wodzie
A to, że na ziemi jest tyle problemów
To w tych momentach nic mnie nie obchodzi.

Cóż, w końcu nikt nie chce być sam
Bądź co bądź nic niezwykłego w tym nie ma
I tak naprawdę to jesteśmy tacy sami
A wszystko inne chyba nie ma znaczenia.

:)

ta :)

Śmierć

2007-02-10T16:53:00.000+01:00

Osobiście śmierci się nie boję, bo umrzeć kiedyś trzeba, co za różnica kiedy. Myślę, że już po niej mało mnie będzie obchodziło to, co robiłem za życia. Do śmierci nie spieszy mi się z dwóch powodów: myślę, że mam jeszcze dużo do zrobienia po tej stronie, poza tym są osoby, którym byłoby bardzo przykro z tego powodu.
Smutno mi, gdy ktoś umiera. Nie z powodu samej osoby, bo myślę, że jej samej wcale po tej drugiej stronie nie jest gorzej. Po prostu każdy zmarły pozostawia po sobie pustkę i żal, szczególnie swoich bliskich. Dla każdego z nas śmierć bliskiej osoby jest tragedią, obojętnie w co wierzy.
Zadziwiające, jak bardzo potrafią się zsolidaryzować ludzie ze zmarłym i jego bliskimi. Mam wrażenie, że wtedy stają się, choćby na chwilę, lepszymi ludźmi. Nawet jeżeli zmarłej osoby nie znali osobiście, ale mieli z nią jakąś styczność. Może wtedy wszyscy sobie uświadamiają "to mogłem/am być ja"? Nie wiem. Generalnie wolałbym, żeby społeczeństwo potrafiło odczuwać nie tylko w chwilach tragedii, ale też na co dzień. Zróbcie coś dobrego dla zmarłego i zastanówcie się nad sobą.

Także smutno mi. Chociaż człowieka osobiście nie znałem. Zresztą dlatego nie wpiszę sobie w opisie na komunikatorze znicza. Źle mi się to kojarzy, poza tym nie mam chyba do tego prawa. Niech opłakują inni. Ja się tylko posmucę. Choć trochę z opóźnieniem, bo z opóźnieniem się dowiedziałem. Nieistotne. Co jest teraz istotne?

"Powódź"

2007-01-15T00:20:00.000+01:00

Kolejny poranek pod znakiem bólu głowy

Moja czaszka pęka na dwie równe połowy

Patrzę w lustro i pięścią je tłukę z obrzydzeniem

Gardzę sobą odkąd jestem tylko cieniem

Ref.:

Utonę w powodzi znów

By zapomnieć i uciec w marzenia

Wiem że popełniłem błąd

Za który płacić będę do końca istnienia

Włócząc się wśród nieznajomych twarzy

Dryfując między ludźmi których wzrok mnie parzy

Szukam inspiracji, sensu i nadziei

Chociaż wiem, że umieram, i nic tego nie zmieni

Ref.:

Utonę w powodzi znów

By zapomnieć i uciec w marzenia

Wiem że popełniłem błąd

Za który płacić będę do końca istnienia

I tonę w powodzi znów

Tak bardzo się boję, że nie wypłynę już

Wiem że popełniłem błąd

I dla samego siebie brakuje mi słów

Gdybym mógł, gdybym mógł zacząć jeszcze raz

Inaczej bym wykorzystał mój czas

Gdybym mógł, gdybym mógł zacząć jeszcze raz

Inaczej bym wykorzystał mój czas

Royek!

2007-01-10T20:58:00.000+01:00

Uwaga uwaga! Oto utwór napisany na cześć ziomala Dariusza R. Kto zna ten wie o kogo chodzi :D

"Royek"

Skąd się wziął – tego nie wie nikt

Ostatnia ostoja polskiej gospodarki

Człowiek - potęga, jak pomnik z marmuru

Gdy z majestatem wsiada do swojej żniwiarki

Niepokonany mistrz gier karcianych

I absolutny król parkietu

Jego boginią jest pani Warka

A jego synami para waletów

Royek, Royek, człowiek rokendrola

Gdziekolwiek się pojawi tam jazda i swawola

Do Royka się modli całe ludzkie plemię

Bo nie Ziemia go przyciąga, ale on przyciąga Ziemię

Już we wszystkich mediach dominuje temat

Sejm uznał, że Royek będzie rządził Polską

Tymczasem sam heros pisze nowy schemat

By świnie eksportować do Turcji drogą morską

Royek, Royek, człowiek rokendrola

Gdziekolwiek się pojawi tam jazda i swawola

Do Royka się modli całe ludzkie plemię

Bo nie Ziemia go przyciąga, ale on przyciąga Ziemię

Radar

2006-12-07T00:07:00.000+01:00

Ostatnio był wiersz wolny, a teraz będzie utwór conieco humorystyczny.

RADAR

Dobry kawał czasu temu

Była sobie Wanda, co nie chciała Niemca

Powiedziała „nie, kochany, nie ma takiej opcji

Nie ma możliwości, być nosił mnie na ręcach”

Śpiewam sobie po kryjomu o dziewczynie

Która najwidoczniej ma nie po kolei w głowie

Mówię ci dziewczyno, słuchaj mnie – nie zginiesz

Skoncentruj swoje myśli na tym, co ci powiem:

REF.:

Jeżeli jeszcze nie oszalałaś

To nie wybieraj najgorszego wyjścia

Czy ty nie wiesz, że on robi wszystko

By cię zdobyć, zaprosić do domu i tam wykorzystać?

Śpiewam sobie pieśń o pewnej głupiej pannie

Która jest tak piękna, że tracę moje zmysły

Nie wiem, do cholery, co ona w nim widzi

Może dobry sposób to wrzucić go do Wisły?

REF.:

Jeżeli jeszcze nie oszalałaś

To nie wybieraj najgorszego wyjścia

Czy ty nie wiesz, że on robi wszystko

By cię zdobyć, zaprosić do domu i tam wykorzystać?

Odwiedził mnie dzisiaj mój własny Anioł Stróż

Podleciał i powiedział „Stary, nie bądź tchórz

Co ty, nie wiesz, że każda dziewczyna

Ma wbudowany radar na sukinsyna?”

REF.:

Jeżeli jeszcze nie oszalałaś

To nie wybieraj najgorszego wyjścia

Czy ty nie wiesz, że on robi wszystko

By cię zdobyć, zaprosić do domu i tam wykorzystać?

Podśpiewuję sobie moją piosenkę

O dziewczynie, która ma klapki na oczach

Lepiej się naucz korzystać z radaru

Nim się nabawisz poważnego kataru!

Żegnaj Magdaleno

2006-12-05T23:54:00.000+01:00

Żegnaj Magdaleno

Kiedy żegnaliśmy się kilka miesięcy temu

Całowałem twoje oczy, osuszając je z łez

Obejmowałem twą talię tak miękko i łagodnie

A ty zapytałaś mnie, jak to jest

Że całość rozcinać trzeba na dwie połowy?

Nie odpowiedziałem. Poszliśmy w swoje strony

Każde z nas zajęło się swoimi sprawami

Aż uderzyłem w bruk, bo upadłem z nieba

Aż zatrzęsłem się ja, zatrzęsła się ziemia

I ukryłem twarz w dłoniach wiedząc, co straciłem

Błagam, Magdaleno, prześlij mi choć list

Obiecuję, że już nigdy nie zostawię cię samej

Obiecaj mi nas połączonych na nowo

Muszę mieć choć złudzenia, by móc dalej żyć

Pogubiliśmy się, Magdaleno

Nie spałem wiele nocy poszukując ciebie

Chodziłem samotnie po pustych ulicach

Czasami napotykając w wietrze spowiednika

Lecz on milczał zajęty swoimi sprawami

Wśród jesiennych liści zapomniałem ból

Zmieniłem się. Razem z tobą odeszła cała moja duma

W idealnym rozsądku toczyłem moje dni

Czasami wyciągałem z barku jedno z dobrych win

Majacząc na granicy życia i marazmu

Aż pewnego dnia wszystko się zmieniło

We śnie zobaczyłem twą anielską twarz

Obudziłem się i wszystko przypomniałem

Ukryłem twarz w dłoniach i gorzko płakałem

Poczułem się samotny bardziej niźli wiatr

Błagam, Magdaleno, prześlij mi choć list

Obiecuję, że już nigdy nie zostawię cię samej

Obiecaj mi nas połączonych na nowo

Muszę mieć choć złudzenia, by móc dalej żyć

Żegnaj, Magdaleno – napisałem w liście

Ostatnim liście napisanym do ciebie

Wróciłem do domu mego, do Hiszpanii

Której zapach był dla mnie jak smak mleka matki

I upiłem się dzieciństwem, zapomniałem o tobie.

Gdzieś w głębi mojej duszy żyjesz, Magdaleno

Jakaś cząstka mnie nie wierzy, że odpłynęłaś gdzieś w dal

Myślę, że zostawiłaś mi pamiątkę na całe życie.

Wiatr dziś przyszedł do mnie, ostatni pocieszyciel

I do ucha zaszeptał „kiedyś będziesz sobą”

Ucieczka z Hallenfeld (2)

2006-11-27T21:00:00.000+01:00

Nad miastem wisiały czarne chmury.

- Myślę, że to zły znak – zauważył strażnik.

- Ano. – odpowiedział drugi, ziewając.

***

- Nie widzę innego wyjścia. Naprawdę. – powiedział mag.

- Dlaczego?! Przecież możesz uciec z miasta. Rewolucja kiedyś się skończy...

- ...ale nie będzie już do czego wracać! Zniszczą wszystko, co do mnie należało, zabiją wszystkich, których znałem. A jeśli tutaj zostanę...Wiesz, że moje dni są policzone. Zabiją mnie tak czy siak. A w ten sposób...przynajmniej będę mógł zamordować kilku tych skurwysynów. No i będą wiedzieli, że nie są bezkarni. Że ktoś może im się postawić.

Zamilkli.

Rudowłosy siedział z podkulonymi nogami, opierając się o ścianę i przygryzając wargi. Nigdy wcześniej nie czuł się tak podle. Nigdy wcześniej nie czuł się taki, kurwa, słaby i samotny.

- Zdajesz sobie sprawę, Alex, że nie będziesz mógł tu zostać? Nie sądzę, żeby cię zabili, ale na pewno prędzej czy później trafisz do lochu. I prędko z niego nie wyjdziesz, jeżeli w ogóle.

- Więc co mam robić?

- Z pewnością wyjechać. Od zaraz. Załatwić wszystkie najważniejsze sprawy, wziąć podstawowy ekwipunek i wyjechać. Możesz wziąć kilku przyjaciół, jeśli chcesz, ale niezbyt wielu. Jeżeli miałbyś zamiar kiedyś tutaj wrócić, to lepiej, żebyś miał na miejscu kogoś, na kogo będziesz mógł liczyć. Poza tym im mniej was będzie, tym łatwiej będzie wam niepostrzeżenie wyśliznąć się z miasta i...zniknąć. rozumiesz?

Rudowłosy pokiwał głową.

- Oddam ci większość mojego złota. Mnie już się nie przyda. Resztę przekażę Gildii, podejrzewam, że mogą potrzebować pieniędzy, jeżeli będą chcieli walczyć z rebeliantami. Ale nie daję im szans. Żadnych. Gdyby takowe były, nie postępowałbym tak...tak jak postępuję.

- Jak myślisz, gdzie mogę się udać?

Stary mistrz pogładził się po brodzie w zamyśleniu.

- Twoje korzenie leżą na Północy, jak się zdaje?

Rudowłosy spojrzał na maga ze zdumieniem.

- Tak, ale to bardzo stara historia, od pokoleń, wielu pokoleń czarnogrodzka gałąź mojego rodu nie odwiedzała północy.

- Tam trwa teraz wojna. Może mógłbyś odnaleźć swoją rodzinę i zaciągnąć się pod jej sztandarem do armii. A nawet jeśli jej nie odnajdziesz lub nie znajdziecie wspólnego języka...to co masz innego do roboty? Nie umiesz nic poza wywijaniem mieczem. Potrafisz jeszcze posługiwać się magią, ale tylko i wyłącznie destrukcyjną. Magia chaosu nie pomoże ci znaleźć żadnej pracy. Chyba, że jako piec hutniczy.

Rudowłosy zignorował tę kpinę. Wiedział, że Erick ma rację, więc nawet nie próbował zaprzeczać.

Poza tym...perspektywa wzięcia udziału w wojnie nawet go pociągała.

- To też nie jest takie proste. Kraje północy leżą wiele dni drogi stąd. Może nawet wiele miesięcy drogi stąd. Poza tym podróż będzie pełna niebezpieczeństw.

- Dlatego radzę ci wziąć kogoś ze sobą. A czas...masz go wiele. Wojna nie skończy się szybko. Jesień jest bliska końca, niedługo zapewne dojdzie do tymczasowego przerwania działań wojennych. Zima na północy trwa długo. Zanim armie na powrót wyruszą do boju, zdążysz tam dotrzeć. A jeśli nie...to trudno. Masz lepszy pomysł?

- Nie. – odparł rudowłosy i wzruszył ramionami.

- Cóż – powiedział mag, wstając i wyglądając za okno. – Kiedyś trzeba stać się mężczyzną. I zacząć podejmować męskie decyzje.

- No tak. – rzekł Alex. – Z pewnością kiedyś trzeba.

Mistrz Erick uśmiechnął się.

- Taaa...wiesz, mam pomysł na ostatni wieczór mego życia. Pójdę do najbardziej ekskluzywnego zamtuza w mieście i wezmę najdroższą dziwkę.

- Stary drań. – zaśmiał się rudowłosy.

Mistrz wyszczerzył zęby w pięknym uśmiechu.

Nigdy nie twierdziłem, że jest inaczej. – powiedział i mrugnął do swojego ucznia.

Metamorfoza, pt. I

2006-11-27T17:35:00.000+01:00

Całe życie pełne brudu, poplamione ropą ściany
Oto przyszedł czas przełomu, oto nadszedł czas na zmiany
Wymazuję z mej pamięci wszystkie me niepowodzenia
Zedrę starą mą powłokę, by do słońca wrócić z cienia
A gdy każdy jego promień będzie lizał moje ciało
To od nowa zacznę życie pośród ludzi jakich mało
I pod skórą czuję, że to właśnie jest ta chwila
Zdzieram z siebie martwy kokon i przemieniam się w motyla!

Hard as love

2006-11-24T14:30:00.000+01:00

Marillion - Hard as love

Well I hear that you were looking out to hunt me down
And I guess you're used to having everything you want
But you know that love can be hard as sticks and stones
I tell you nothing else can be as hard as love can
Well I hear you got my number and you want my name
I'm a stream of noughts and crosses in your RAM
But you know that love can be as hard as algebra
Baby nothing else has ever been as hard as love
Hard as love
Well I hear that you were lookin' out to take me home
And I hear that you can handle it and you're not scared
Have you heard about the pictures on my bedroom wall
Baby nothing else has ever been as hard as love
Hard as love
Well it makes you hungry and it makes you high
It makes you suffer and it makes you cry
But it's all worthwhile
It makes you humble and it makes you crawl
It makes you tremble and it makes you fall
But it's all worthwhile
It makes you desperate and it makes you dream
It makes you dangerous and it makes you scream
But it's all worthwhile Just lie back and smile ...
(They will continue to love you even though the rest of the world hates you ...)
It makes you hungry and it makes you high
It makes you suffer and it makes you cry
It makes you panic and it makes you vain
It makes you primitive ... Sick inside
It makes you angry and it makes you blind
It makes you guilty and it makes you lie
Tied up and beaten
Spat out and eaten
Suicidal
NOTHING'S EVER BEEN AS HARD
Well I hear that were lookin' out to change my faith
You can bash me with your book of words
Hammer me down!
But you know that love can be as hard as six inch nails
Baby nothing else has ever been as hard as love
Hard as love
Hard as love

Niebo porusza się bokiem

2006-11-17T00:44:00.000+01:00

Ta. Chyba zaczynam odnajdować to, co straciłem. Mam inspirację, a co z tego wyjdzie? Okaże się.

"Niebo porusza się bokiem"

Spojrzałem w górę i ujrzałem jak niebo

Porusza się bokiem w kierunku słońca

I kiedy ziemia zatrzęsła się pode mną

Wiedziałem, że umarł mój ostatni obrońca

Niebo, niebo porusza się bokiem

Czyżbym zatracił resztki rozsądku?

Ono patrzy na mnie swym niebieskim okiem

Myślę, że wszystko jest ze mną w porządku.

I krew polała się na moją głowę

I nagle poczułem potworną samotność

Pozostawiono mnie samemu sobie

Bym do końca walczył o straconą godność

Niebo, niebo porusza się bokiem

Czyżbym zatracił resztki rozsądku?

Ono patrzy na mnie swym niebieskim okiem

Myślę, że wszystko jest ze mną w porządku.

I poczułem jak wnika we mnie zimno

Musiałem dotknąć dna by odbić się od niego

Oczyszczę się i odzyskam niewinność

Bym na swoim miejscu mógł zatrzymać niebo.

Niebo, niebo porusza się bokiem

Czyżbym zatracił resztki rozsądku?

Ono patrzy na mnie swym niebieskim okiem

Myślę, że wszystko jest ze mną w porządku.

Trains

2006-11-13T22:36:00.000+01:00

Jako że chwilowo brak własnych utworów, zamieszczam tekst piosenki Porcupine Tree "Trains".

Train set and match spied under the blind
Shiny and contoured the railway winds
And I've heard the sound from my cousin's bed
The hiss of the train at the railway head
Always the summers are slipping away
A 60 ton angel falls to the earth
A pile of old metal, a radiant blur
Scars in the country, the summer and her
Always the summers are slipping away
Find me a way for making it stay
When I hear the engine pass
I'm kissing you wide
The hissing subsides
I'm in luck
When the evening reaches here
You're tying me up
I'm dying of love
It's OK

Tekst dobry, a sam kawałek jeszcze lepszy. Wogóle polecam cały zespół, bo jest po prostu genialny (ostatnio jest u mnie na topie, co można zobaczyć po prawej stronie u dołu bloga).

Albo. Na tym blogu jeszcze nic mojego nie było, więc wrzucę starszy utwór: "Miasto kłamstw".

Wśród ciemnych ulic mojego życia
Chowam się przed światłem reflektorów
Aby uciec przez milionem kłamstw
Wymykam się z mieszkania po kryjomu
I pośród licznych cieni znikam

Nienaturalne kształty miasta
Zlewają się z tłumem plastikowych ludzi
Tłumy które prawdę widzą tylko w snach
Snach z których nie chcą się obudzić
Lecz się budzą by w miasto ruszyć w nowych maskach

Za maskami każdy z nich ukrywa swą prawdę
I romantyczne pragnienie aby do niej wrócić
Życie to jednak bezlitosna gra
Kiedy raz zaczniesz nie możesz jej odrzucić
Znajdujesz się między młotem a kowadłem

W marazmie pogrążone tysiące jednostek
Desperacko pragnące być tylko sobą
Nie potrafią odciąć się od tego zła
I ogarnięci śmiertelną chorobą
Podążają prowadzącym w jedną stronę mostem

W kolorowym mieście nie ufam nikomu
Kryję się przed wzrokiem nienawistnych ludzi
By uciec daleko, daleko tak
Jak sięgnąć nie potrafią źrenice obłudy
Przede mną daleka droga do domu.

Nie jest to ani najnowszy, ani najlepszy utwór, ale przynajmniej nie będzie tak pusto na stronie.

Hm. To by było na tyle. Pozdrawiam

Odrodzenie.

2006-11-11T02:50:00.000+01:00

Wszystko się kiedyś kończy. Wraz z zakończeniem się życia mojego starego bloga powstał ten oto. Dlaczego w takim nietypowym miejscu? Ano dlatego, żeby był...nietypowy.
Co w tym blogu będzie się zawierać?
1) na pewno wszelkiego rodzaju utwory: poezja, piosenki, opowiadania. Jeżeli oczywiście będę miał wenę i czas.
2) filozofia, przemyślenia itd.
3)bierzące wydarzenia (nie obiecuję)
4)może od czasu do czasu jakieś obrazki.

Zapraszam serdecznie.